طنين صدايي در كوه

«اقراء»

صداي كيست كه مي پيچد؟
صداي كيست كه اين گونه در پيراهن صخره ها مي پيچد؟
صداي كيست كه ستارگان را خيره كرده و ريسماني
از نگاهشان را به سمت صدا كشانده است؟

«اقراء»

صداي كيست كه اين گونه محمد صلي الله عليه و آله را مات خود كرده است؟!
صداي كيست كه اين گونه محمد صلي الله عليه و آله را...
چرا محمد صلي الله عليه و آله ؟!

«اقراء»

صداي كيست كه مي پيچد؟
صداي كيست كه اين گونه در پيراهن صخره ها مي پيچد؟
صداي كيست كه ستارگان را خيره كرده و ريسماني
از نگاهشان را به سمت صدا كشانده است؟

«اقراء»

صداي كيست كه اين گونه محمد صلي الله عليه و آله را مات خود كرده است؟!
صداي كيست كه اين گونه محمد صلي الله عليه و آله را...
چرا محمد صلي الله عليه و آله ؟!

اقرا باسم ربك الذي خلق.

و صدا مي پيچد، صداي سعادت انسان ها صداي برادري، صداي
برابري، صداي كمال... صداي عشق، گوش صخره ها تيز مي شود.

دشت ها آغوش مي شوند براي در بر كشيدن اين صدا
آه كوه ها شانه نحيفي براي اين رسالتند.

صخره ها گوش هاي شنيدن اين صدا نيستند. جنگل ها
پاهاي رفتن با اين كوله بار نيستند.

جاده ها تحمل اين راه دشوار را ندارند.
پس كيست آن كه جامع اين همه باشد؟!
كدام دل؟ كدام دست؟ كدام پا؟ كدام؟

به پاهاي اين مرد نگاه كنيد؛ استوار استوار است.
چنان با سينه گشاده ايستاده كه به ياد «اَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَك» مي افتي.

در توان هيچ آفريده اي نيست.
اين سينه حامل كتابي است كه صاحب كتاب گفته
«لَوْ اَنْزَلْنا هَذَا الْقُرانَ عَلي جَبَل لَرَأيْتَهُ خاشِعا مَتَصَدِّعا مِنْ خَشْيَةِ اللّه».

آري! توان كوه ها، اين برنامه را، اين كلمات را نمي تواند
به دوش بكشد. اين سختي از آن محمد صلي الله عليه و آله است.

محمد صلي الله عليه و آله را براي اين راه برگزيده اند.
محمد سينه گشاده اين كلمات است.

پاهاي محمد است كه استواري خداوندي را براي
اين راه پرفراز و نشيب دارد.

«اقرا باسم ربك الذي خلق» كلمات، به سبكي نسيم، بر گوش هاي
محمد مي نشيند و او سرشار از شوقي عظيم، گوش
جان مي سپارد به كلمات دلنشين خدا.

و آرام تكرار مي كند آن چه را كه شنيده است.
تكرار مي كند 23 سال عشق را.

تكرار مي كند 23 سال برادري را، 23 سال سختي را، كار
شكني را، خون را شمشير را.

تكرار مي كند آن چه را كه در گوشش طنين مي اندازد. تكرار مي كند...
و تكرار مي كند «يا ايها الرسول بلغ ما انزل اليك» را.

تكرار مي شود آن چه را كه محمد صلي الله عليه و آله
پايه ريزي كرده بود. تكرار مي شود با 12 شانه تحمل،
12 پاي پر صلابت و 12 سينه گشاده.

حالا مي فهميم چرا خدايش گفته:
«انا اعطيناك الكوثر»